တုန္ခါပီတိ
>> Saturday, February 12, 2011
ဘဝ၏ ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ ေရႊထီးမိုးခံရ႐ံုမွ်ႏွင့္ သားကို ဒီေဘာင္သို႔ သြတ္သြင္းခဲ့ျခင္း မဟုတ္သည္ ကေတာ့အေသအခ်ာပင္။ မၾကာေသးမီက တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ ရွင္ျပဳတစ္ခုမွာ ေဟာၾကားေသာ “စၾကာဝေတး မင္း၏ မယ္ေတာ္ျဖစ္ဖို႔ကား လြယ္ကူ၏။ ရွင္မယ္ေတာ္ ရဟန္းမယ္ ေတာ္ျဖစ္ဖို႔ကား အလြန္တရာမွ ခဲယဥ္းလွစြာ၏”ဆိုသည့္ တရားထဲကလို ရခဲေလေတာ့ ရဟန္းမယ္ေတာ္ဆိုသည့္ အမည္ထူးတစ္လံုးကို ပန္ဆင္လိုသျဖင့္လည္း သာ၍ပင္မဟုတ္ခဲ့။
ငယ္စဥ္ကတည္းက နားစြဲေနခဲ့ေသာ “ကိုယ္၏ သားျဖစ္ေစ၊ ကိတိၲမသား ျဖစ္ေစ၊ သာသနာေတာ္တြင္းကို သြတ္သြင္းမွသာ” စသည္သီခ်င္းလို သာသနာ့အေမြခံ ျဖစ္ကာ အပယ္တံခါးပိတ္ၿပီး နိဗၺာန္တံခါးဖြင့္ဖို႔ရာေလ။ ဟုတ္သည္။ ခုဆို သားကို အေၾကာင္းျပဳကာ အကုသိုလ္ အထုပ္က ငယ္၍ ကုသိုလ္အထုပ္က ထည္ခဲ့ၿပီေကာ။
ရဟန္းမယ္ေတာ္ေနာ္ ရဟန္းမယ္ေတာ္....ဆိုေသာစည္းႀကိဳးခိုင္ခိုင္ျဖင့္ ကံသံုးပါးကို စည္းေႏွာင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီပဲ။ နဖူးလက္တင္ စဥ္းစားမိတိုင္း ငါးပါးေသာ သီလ...အဲ တစ္ခါတေလ သန္းဥ စမ္းမိတာက လြဲလို႔ပါဏာတိပါတ စေသာကံငါးပါးကို ခါးဝတ္လဲကဲ့သို႔ ၿမဲခဲ့တာကို ေတြ႕ရေတာ့ “ ဒါ သားေၾကာင့္ပဲ...ဟုတ္တယ္။ သား ဒီေဘာင္မွာ ေမြ႕ေပ်ာ္သ၍ နိဗၺာန္တံခါးကို မဖြင့္ႏိုင္ေတာင္မွ အပယ္တံခါးျဖင့္....”ဤလို ၾကည္ႏူးခဲ့ရသည္။ အိပ္ႏိုးထတိုင္း ထိုၾကည္ႏူးမႈေလးျဖင့္ ႏွစ္ေထာင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။ ခု ဤပီတိအေဆာက္အအံုေလးက တုန္ခါယိမ္းယိုင္ခ်င္ေနၿပီ။ ၿပိဳက် ပ်က္စီး သြားဦး မွာလား။
အသက္ေျခာက္ဆယ္သီသီ စြန္းခဲ့ၿပီမို႔ သားရဲ႕ အရိပ္မွာ တစ္လွည့္ေခြ်းသိပ္ရင္း အဖျမတ္စြာသခင္၏ မဂၢင္ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ေတာ့ မည္ဟု ႀကံစည္စိတ္ကူး ႐ံုရွိေသး၊ ခု သားက သကၤန္းႀကီးက သစ္ေခါက္ေစာ္နံၿပီ ဆိုေတာ့ ....
“အေမ အေမ့သား လူထြက္ေတာ့မွာတဲ့ဗ်” “မဟုတ္က ဟုတ္က ဟယ္”“သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းသိန္း ေျပာတာ၊ ဦးဇင္းသိန္းၾကြလာေတာ့ အေမ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေပါ့” ဖြဟဲ့ လြဲပါေစ ဖယ္ပါေစ။ ဒီေန႔ ဘာေန႔ပါလိမ့္၊ အင္း တနလၤာေန႔။ တနလၤာေန႔ ဆိုေတာ့ ကြ်န္မသား စကား မမွန္ရာတဲ့၊ ဟုတ္တာေပါ့ ကြ်န္ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င တနလၤာနံ၊ တနလၤာေန႔ ၾကားတဲ့ စကားမမွန္ေပါ့။ မမွန္ ႏိုင္ပါဘူး၊ မမွန္ပါေစနဲ႔ေတာ္၊ မမွန္ပါေစနဲ႔။
သကၤန္းဆီးကတည္းက လူထြက္ဖို႔ ေဝးလို႔၊ တစ္ခါမွ် ရွင္လိင္ေတာ္ မျပန္ဘူးတဲ့ သား၊ ဒီသားက ရဟန္း ဝါဆယ္ဝါမွ် ၿမဲခဲ့ေသာ သကၤန္းကို ျဖဳန္းစားႀကီး ခြ်တ္ေတာ့ မည္ဆိုေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္၊ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် မဟုတ္ႏိုင္။ ေနာက္ၿပီး လူထြက္စကားလည္း တစ္ခါမွ် ရယ္စရာအျဖစ္ပင္ မဟဘူးခဲ့။
အင္း ရွက္လို႔ မဟတာ ေနမွာ။ ဒါမ်ိဳး ဆိုတာ ႀကိတ္ႀကံခ်င္ ႀကံေနမွာ။ ဦးစေႏၷာႀကီး ၾကည့္ပါလား၊ တစ္ရြာလံုးက ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္လိုက္ ရတာ၊ ဣေႁႏၵကလည္း ႀကီးမွႀကီး၊ ေဟာ ဦးဖိုးဒင္ ေျမးမေလးနဲ႔လည္း ေတြ႕ေရာ၊ တစ္ခါတည္း ေအာင္ထားတဲ့ ဓမၼာစရိယ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕ေတြေတာင္ မႏွေျမာေတာ့ဘူး။ ခုလဲ အဲလိုမ်ား ျဖစ္ ဟင္း...။
ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ ေမာင္ပၪၥင္းမွာလဲ ရည္းစားသနာမ်ား ေတြ႕ျပဳေန.... ဟယ္.... ဟုတ္မယ္ မထင္ပါဘူးေလ။
အင္း ရဟန္းေတာ္ေတြ လူထြက္တယ္ ဆိုတာလည္း ေတာ္႐ံုတန္႐ံု အေၾကာင္းေလာက္နဲ႔ ထြက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။
ေမာင္ပၪၥင္းကလည္း ႐ုပ္ေလးက မေအတူ ျဖဴျဖဴႏြဲ႕ႏြဲ႕ရယ္။
ရြာၾကြလာတဲ့အခါ ဟို ငဖုန္းရဲ႕သမီးေလးနဲ႔ေတာ့ အေခၚ အေျပာ ရွိတာပဲ။ အဲဒီကေလးမနဲ႔မ်ား...။ ဟုတ္ခ်င္ ဟုတ္မွာ။
ေကာင္းမေလးက ကြမ္းေတာင္ ပန္းေတာင္ကိုင္ဆိုေတာ့....အသက္ေတာ့ ကြာပါတယ္ ေလ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔က ေက်ာင္းေနဘက္ေတြပဲ၊ ဒါေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့။ ဟို သူငယ္မေလးက ဗိုင္းေကာင္း ေက်ာက္ဖိ ေလးပါ။ အင္း ...
မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကိစၥမရွိ၊ ဟုတ္ရင္....ဟုတ္မ်ားေနခဲ့ရင္....။
ဟိုကေလးမကို သြားေမးစမ္းၾကည့္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္ ထင္သည္။ မီးဆိုတာ မေလာင္ခင္ တားတာ အေကာင္းဆံုး မဟုတ္လား။ သြားေမးတာေတာ့ ဟုတ္ၿပီ။ မဟုတ္ခဲ့လွ်င္ သားသမီးခ်င္း မစာနာရာ က်ေခ်ေတာ့ မည္။
ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ပါ့။ ကိုယ့္ေမာင္ပၪၥင္းကိုပဲ သြားပင့္ခိုင္းတာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေပေတာ့မည္။ မနက္ျဖန္ အငယ္ေကာင္ကို မႏၱေလးလႊတ္ရမည္။ မင္း ေနာင္ေတာ္ကို ပင့္ခဲ့၊ သူ႔ ဆရာေတာ္ကိုလည္း အေၾကာင္းစံု ေလွ်ာက္ခဲ့ ဟု မွာရမည္။
ေမာင္ပၪၥင္းၾကြလာမွ အႀကိမ္မ်ားစြာ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေသာ စကားကို ထပ္ေလွ်ာက္ ရမည္။ အႀကိမ္တစ္ရာမကလို႔ လည္ေခ်ာင္း လွည္းပေတာင္း ထခ်င္ထပေစ ေလွ်ာက္ရမည္။ “လူမထြက္ပါနဲ႔ ဘုရား လူ႔ဘဝဆိုတာ ...”
ဆံတစ္ျပည္ ဘယ္ေဈး၊ ဆီတစ္ဆယ္သား ဘယ္ေလာက္စသည့္ စားေရး အပူေတြထက္ပင္ သားေရးအပူကပို၍ ေလာင္ၿမိဳက္လွေတာ့သည္။ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ရေသာသား ခုေတာ့ ....
အို ... ကိုယ္ပူ ကိုယ္ကြ်မ္းတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး မေရမရာနဲ႔။ သန္ဘက္ခါ သားငယ္ ျပန္လာရင္ အေၾကာင္းစံုသိရမွာပဲဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဖ်ာင္းဖ်ရင္း စိတ္ကို ၿငိမ္ေစရ သည္။
သို႔ေသာ္....စိတ္သည္ နဖားထိုးထားသည့္ ႏြားမ တစ္ေကာင္ မဟုတ္ေလေတာ့....။ ေမာင္းပၪၥင္းကို ေမြးေတာ့ သႀကၤန္အတက္ေန႔ႀကီး မွာပင္။ ေနာက္ေန႔ဆို ႏွစ္သစ္ကူးၿပီ။ ဒီေတာ့ မီးတြင္းထဲ ၾကာၾကာ မေနလိုက္ရ။ တစ္ရက္ႏွင့္မီး ထြက္ခဲ့ရသည္။ အညစ္အေၾကးနယ္ ၾကာရွည္မေနရသည့္ သေဘာ။ ထို ကတည္းက ဒီသားဟာျဖင့္ တျခားသားေတြႏွင့္ မတူ။ ထူးမည့္သားပဲဟု ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အတိတ္ေကာက္ နိမိတ္ဖတ္ခဲ့ မိေသးသည္ေလ၊ နာမည္ေပးတာေတာင္ “ေမာင္ေဆြထြန္း” တဲ့။ ေဆြလယ္မ်ိဳးလယ္မွာ ထြန္းမည့္သားလို႔။
ျပန္တြက္စစ္လိုက္ေတာ့ သားေတြခ်ည္း ေလးေယာက္ ေမြးခဲ့သည့္ထဲက ေမာင္ပၪၥင္းက ႏို႔ညႇာ။ သူ႔ေအာက္ တစ္ေယာက္ ရွိေသးသည္။ သည္သား ေလးေယာက္ထဲတြင္ ဉာဏ္အထက္ဆံုး သားကလည္း သူပင္။ ညည အိပ္ယာဝင္ ပံုေျပာၿပီဆိုမွျဖင့္ သူတစ္ေယာက္သာ ပံုဆံုးေအာင္ နားေထာင္ ၿမဲ၊ မွတ္လည္း မွတ္မိသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သူ႔ညီကိုျပန္ေျပာေန လိုက္တာမ်ား ေခ်ာလို႔။
ေျပာစရာ ပံုသစ္ မရွိေသာ ညမ်ားဆိုလွ်င္ ...
“အေမ ေတာထြက္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာပါဦး” ဟု ပူဆာတတ္သည္။ သူ ေတာင္းဆိုသည္က ရြာလယ္ဝတ္ ေက်ာင္းမွာ ရြတ္ဆိုရေသာ ေတာထြက္ ေတာ္မူခန္း ဘုရားပင့္၊ အသံေနအသံထားႏွင့္ ဆိုျပတာကို သူ သေဘာက်သည္။
ၾကားဖန္မ်ားတာကိုပင္ မ႐ိုးႏိုင္၊ ရသည့္ အပိုဒ္ဆိုလိုက္၍ပင္ ဆိုလိုက္ေသး၊ တစ္ညသားမ်ား မွတ္မိေန ေသးေတာ့ “သူအိုတစ္ျဖာ သူနာတစ္ေတြ.... သူေသတစ္ခန္း၊ သူရဟန္းႏွင့္မဂ္လမ္း ထြင္စရာ ေလးျဖာနိမိတ္ နတ္ျပဟိတ္ေသာ္ေၾကာင့္၊ ေမာင္ဆန္ကိုေခၚ၊ တိုင္ပင္ေတာ္မူသည္မွာ ငါႏွင့္အညီ ယေသာ္ ဗ်က္ဝိ ေတာထြက္မည့္ဟန္ ငါ့အႀကံကိုဧကန္ မသိရွာေလဟု....။
“ေလာင္းမင္းသားက အဲသလို သူအိုသူနာ သူေသ ရဟန္းဆိုတဲ့ နိမိတ္ႀကီး ေလးပါးကို ျမင္ေတာ့ ေတာထြက္ဖို႔ရာဖြားဘက္ေတာ္ ေမာင္ဆန္ကို ေခၚကာ တိုင္ပင္ေတာ္မူသကဲ့ ကြယ္”ထိုသို႔ အဆို တစ္ခါ အေျပာ တစ္လွည့္ျဖင့္ ပံုခင္းျပတုန္း ... “သူအိုဆိုတာ ဘာလဲ အေမ”
“အိုေနတဲ့ ဘိုးႀကီးအို၊ မယ္ႀကီးအိုေတြကို ေျပာတာေပါ့ကြယ္” “ဟို...အေဖႀကီး ဘိုးေရႊလံုလိုလား” “ေအးေပါ့” “သူနာကေကာ”
“ေနမေကာင္းေနတဲ့သူေပါ့ သားရဲ႕” “သူေသဆိုတာ ဟိုအသုဘခ်တာကို ေျပာတာ လား” “ဟုတ္တာေပါ့ သားရဲ႕”
“ဒါျဖင့္ သူရဟန္းကေကာ” “သူရဟန္းဆိုတာက ဟို ... အဲ ... ဘုန္းႀကီးကို ေခၚတာကြယ့္” “တိုက္သစ္ေက်ာင္းက ဘုန္းဘုန္းလိုလား”
“ဒါေပါ့ သားရဲ႕ အဲဒီ ဘုန္းဘုန္းလို” “ဘာလို႔ သူက ဘုန္းႀကီးလုပ္တာလဲ” “သူကလား သူက....အဲ....သူအို သူနာ သူေသမျဖစ္ေအာင္ တရားအားထုတ္ဖို႔ေပါ့ကြယ္” “ဒါဆို သားလဲ ႀကီးရင္ ဘုန္းႀကီး လုပ္မယ္” ၾကည့္စမ္း လိမၼာလိုက္တဲ့ သား။ ၾကည္ႏူးလိုက္ရတာ၊ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္မည့္သူက ေမြးကတည္းက ေရာင္ေလးနဲ႔ ဆိုသလိုပင္။ ထိုညကတည္းက သားကို ရွင္ျပဳေပးဖို႔ အားခဲမႈ ပို၍ ထက္သန္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ သကၤန္းႏိုင္လွ်င္ရွင္ျပဳ ေပးၾကဖို႔ သူ႔အေဖႏွင့္ မွတ္မွတ္ရရ တိုင္ပင္ျဖစ္ၾကသည္။
ခု ... ဤ သားက လူ ထြက္ေတာ့မည္တဲ့...။
ရွင္ျပဳေတာ့ မွတ္မိေနေသးသည္။ သားႀကီးေတြတုန္းက ဆိုင္းႏွင့္ ဝိုင္းႏွင့္ ရွင္ျပဳေပးခဲ့သည္။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္က်ေတာ့ အေပ်ာ္အပါးမဖက္၊ ေလာကုတၲရာ သက္သက္ျဖစ္ေအာင္ မနည္းတိုင္ပင္ယူရသည္။ ဒါေတာင္ သူ႔ဒကာႀကီးကအရပ္ေက်နပ္ေအာင္ ေျဗာေလး ထည့္လိုက္ခ်င္ ေသးသည္။ ဒီေတာ့ သိသေလာက္ မွတ္သေလာက္ႏွင့္....။
“ကိုယ့္ႏွယ္ ဒီ အပိုကုန္မည့္အစား မ႑ပ္ဝင္ သံဃာေတာ္ေတြကို လွဴဖြယ္ဝတၳဳ ပိုလွဴမယ္၊ ဒါမွ အက်ိဳးႀကီးေတာ့မေပါ့ေတာ္” စသည္ျဖင့္ ေဖ်ာင္းဖ်ရေသးသည္။ အဲဒီတုန္းက ေကြ်းတာေမြးတာကိုပင္ အမဲေပၚျခင္း၊ ဝက္ေပၚျခင္းမလုပ္ေစခဲ့၊ ပံ႕သကူသား ျဖစ္ေအာင္ငါးေျခာက္ထာင္း ေၾကာ္ေကြ်းခဲ့သည္။ ငါးေျခာက္မွ နိတိနတ မဟုတ္၊ ေဈးအႀကီးဆံုး ငါးရံ႕ေျခာက္ကို ေကြ်းခဲ့တာ။ ဘုန္းႀကီးျဖစ္မည့္ သားရဲ႕ပြဲမွာအားလံုး စင္ၾကယ္ေစခ်င္သည္ေလ၊ ေမာင္ပၪၥင္း သကၤန္းဆီးေတာ့ ဘာရွိေသးလဲ ကိုးႏွစ္သား အရြယ္ေလး။ အငယ္ ေကာင္က ခုနစ္ႏွစ္၊ ရွင္တစ္ဝါႏွင့္ အငယ္ေကာင္က ထြက္ခဲ့ေပမယ့္ သူကေတာ့ ၿမဲခဲ့သည္မွာ ယခုတိုင္ပင္။
သကၤန္းလို သကၤန္း၊ ဖိနပ္လို ဖိနပ္၊ လိုရာကို လွဴဒါန္းေထာက္ပံ႔ရင္း သာသနာ့ေဘာင္မွာ ထားခဲ့ရက်ိဳးနပ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ တစ္ခါမွ် လူထြက္ခ်င္ေၾကာင္း မေျပာဘူးခဲ့၊ ကိုရင္ေလး ဘဝႏွင့္ပင္ တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ေက်ာင္းမွာ ပရိတ္ႀကီး သဒၵါရွစ္ေစာင္ သၿဂႋဳဟ္ကိုးပိုင္း ကုန္ကာ စာေတြ အေတာ္ရလွၿပီ၊ သူ႔ဆရာ ဘုန္းႀကီး ေျပာတာပင္အမွတ္ရ ေသးေတာ့ ...
“မယ္ေရႊကံ...နင့္သား သိပ္ဉာဏ္ေကာင္းတာ၊ ႀကီးရင္ ဆရာေတာ္ျဖစ္မယ္ဟဲ့” တဲ့။ ခုေတာ့ျဖင့္ ၾကားရခ်က္ကမဟန္ခ်င္ ဆေတာ္ျဖစ္ဖို႔ ေနေန သာသာ ေက်ာင္းပင္ မထိုင္ရေသး၊ လူထြက္ေတာ့မည္ ဆိုေတာ့ ... ။
သည္လိုႏွင့္ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္အရြယ္ ကိုရင္ႀကီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အရြယ္ေလး ေရာက္လာေတာ့ ေက်ာင္းက ကပၸိယႀကီးႏွင့္ မတည့္ခ်င္၊ ကပိၸယႀကီးက ဆရာေတာ္ကိုအျပစ္မဟုတ္တာေတြ အျပစ္လုပ္ကာ ေလွ်ာက္သည္တဲ့။
ဆရာေတာ္ကလည္း ခဏခဏ ဆူသည္တဲ့။ အခန္႔မသင့္ လွ်င္ နကန္ႏွင့္ပင္ အေဆာ္ခံရတတ္ေလေတာ့ ကိုရင္ ရြာေက်ာင္းမွာ မေပ်ာ္ျဖစ္ လာသည္။ ဒါေတာင္ လူထြက္ခ်င္ ေၾကာင္း ေလသံမဟခဲ့။ ကိုရင့္ဒကာႀကီး ကသာ စိုးရိမ္ၿပီး....
“ဒီမယ္ ကပိၸယႀကီး၊ ဆြမ္းက်န္ ဟင္းက်န္ေအးေအးစား၊ ကိုရင္ေက်ာင္းသား ေတြကို အႏိုင္မက်င့္ပါနဲ႔၊ က်ဳပ္သား လူထြက္လို႔ကေတာ့ က်ဳပ္နဲ႔ ခင္ဗ်ား အေတြ႕ပဲ” အဲသည္လို သြားႀကိမ္းေမာင္းခဲ့သည္။ တစ္သက္လံုး ေမာ္မၾကည့္ဝံ့ေအာင္ ေၾကာက္ရြံ႕ခဲ့ရသည့္ ဆရာဘုန္းႀကီးကိုပင္မမႈႏိုင္အားေတာ့။ ခု ထိုေက်းဇူးေတြကို ဆပ္ဖို႔ လူထြက္ေတာ့မွာလား သားရယ္....။
မထြက္ပါနဲ႔ ေမာင္ပၪၥင္းရယ္ မထြက္ပါနဲ႔။ အေမတို႔ ေမာင္ ပၪၥင္းကို ဒီဘဝေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ေခါင္းနဲ႔ရြက္ တင္ခဲ့ရတာပါ ဘုရား... အဲသည္လိုကစၿပီး ေတာင္းပန္ ေလွ်ာက္ထားရမည္။
စဥ္းစားၾကည့္ပါ ေမာင္ပၪၥင္းဘုရား၊ ေမာင္ပၪၥင္း ကိုရင္ဘဝကရြာမွာ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕စာသင္တိုက္ပို႔ေပးရ၊ ဆရာဘုန္းႀကီးရဲ႕ အၿငိဳ အျငင္ကိုလည္း ခံရ၊ စားရိတ္စက ေထာက္ပံ့ဖို႔ ႏြားေပါက္ေလး တစ္ေကာင္ ေတာင္ေရာင္းရတာေတြ ေမာင္ပဥၥင္းကို တစ္ခါမွ် အသိမေပးခဲ့ဘူး။ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ေမာင္ပဥၥင္းသိေအာင္ ေျပာျပခ်င္ေနမိသည္။
ေနာက္ၿပီး တစ္ခါမွ် စိတ္ကူးႏွင့္ပင္ မေရာက္ဖူး သည့္ ၿမိဳ႕ႀကီးသို႔ ကိုရင့္ကို ဘယ္လိုမွ မလႊတ္ရက္။ လႊတ္ရမည္ကို စိတ္မခ်၊ ရြာမွာ ေနၿပီး လူထြက္ သြားမွာ ႏွင့္စာလွ်င္ ေတာ္ေလေသးရဲ႕ဆိုၿပီး ဒကာႀကီး၊ ဒကာမႀကီးပါ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး လႊတ္လိုက္ၾကျခင္းပါ။
ကိုရင္ ၿမိဳ႕ကို သြားစရက္မ်ားကဆို ကားမ်ား တိုက္ေလမလားဟဲ့။ ျမင္းလွည္းနဲ႔မ်ား ခိုက္ေလမလားဟဲ့၊မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ႏွင့္မ်ား ေနရွာ မလားဟဲ့ စသျဖင့္ ပူပန္လိုက္ရတာ။
မႏၱေလးက ဘယ္သူျပန္လာသတဲ့၊ ဘယ္ဝါ ျပန္ လာသတဲ့ဆို ကိုရင္နဲ႔မ်ား မေတြ႕ခဲ့ၾကဖူးလားလို႔ သြားေမးရတာလဲ အေမာ။ ေနာက္မွ သိရသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဆိုတာ အက်ယ္ႀကီးဟု။ ရြာလိုမွ မဟုတ္ဘဲ၊ တကူးတကမသြားဘဲမေတြ႕ႏိုင္ဘူးတဲ့၊ ဪသာ္... အဲဒီတုန္းကမ်ား တပည့္ေတာ္မ မွာ လူရယ္စရာႀကီးကိုျဖစ္လို႔။ ဒါေတာင္ မႏၱေလး သြားသူၾကံဳတိုင္း ငါ့သားေလးဆီ ဝင္ခဲ့ၾကပါဦးဟု မွာေနမိျပန္သည္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ တစ္ေခါက္ျဖင့္ ကိုရင္ ျပန္ၾကြလာမွာပဲေလဟု လြမ္းစိတ္ကို ေျဖရေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ရြာက ဆရာေတာ္ စိတ္မေျပေသးလို႔လား ၿမိဳ႕က ဆရာေတာ္ ခြင့္မေပးလို႔လားမသိ၊ တစ္ႏွစ္ပတ္ပင္ လည္ေတာ့သည္။ ကိုရင္ကျဖင့္ ျပန္ၾကြမလာ။ ျပာသိုလ ဘုရားပြဲေတာ္ခ်ိန္မွမ်ားလာ မလားပဲ။ ဟုတ္သည္။ ထိုပြဲေတာ္မွာ ရြာဇာတိအေဝးေန သံဃာေတြ အကုန္ပင့္တာပဲ ဟာ... ဆိုသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ ဆက္ေမွ်ာ္ေနျဖစ္သည္။
တစ္ေန႔လာႏိုး တစ္ေန႔လာႏိုးႏွင့္ ျပည္ ကူးတို႔ သေဘၤာကပ္ခ်ိန္တိုင္း ျမစ္ဆိပ္က သြားႀကိဳေနမိသည္။ အဝတ္ကေလး သံုးေလးထည္ကို ျမစ္ေရမွာ အခ်ိန္ကုန္ ေအာင္ ေလွ်ာ္ဖြတ္ရင္း သား ကိုရင္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့သည့္အျဖစ္ကို ေမာင္ပဥၥင္း ျပန္ျမင္ေစခ်င္လွသည္။ အဲဒီတုန္းက တစ္ေန႔... ေနာက္တစ္ေန႔... ဟိုေနာက္တစ္ေန႔... အဲဟို ေနာက္တစ္ေန႔... ေန႔ဆက္ ထြက္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ဘုရားပြဲေတာ္သာ ၿပီးသြားသည္။ ကိုရင္၏ အရိပ္အေရာင္ကိုကား မေတြ႕ခဲ့ရ၊ ေနာက္ဆံုး မေနသာေတာ့မွ ကိုရင့္ဒကာႀကီးက-
“ ညည္းႏွယ္ေအ၊ သာထြန္းနဲ႔ မႏၱေလး ဘာေဝးတာ မွတ္လို႔၊ တစ္ေန႔ခရီးပဲဟာ၊ ညည္းသားကို ေတြ႕ခ်င္ရင္က်ဳပ္ လိုက္ပို႔မွာေပါ့၊ အခ်ိန္မေရြး သြားေတြ႕ ရသားနဲ႔ အလကား စိတ္ပင္ပန္းခံလို႔၊ ညည္းသြားခ်င္တဲ့ေန႔သာေျပာ”
အဲသည္က စၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေတြမွာ တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္လိုလို ကိုရင့္ဆီ ေရာက္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ကိုရင္ႏွင့္လည္း ေတြ႕ရ၊ ဘုရားစံုလည္း ဖူးရသည္မို႔ ဝမ္းသာရသည္။ ကိုရင္ စာေတာ္ေၾကာင္းကိုလည္း အတူေနဦးဇင္း ကိုရင္ ေတြထံမွ ၾကားရျပန္သည္။ အဲသည္ေရာက္စႏွစ္က ပထမငယ္တန္းကို ေအာင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ႏွစ္မ်ားမွာလည္း...မွတ္မိေသးေတာ့သည္။ ေရာက္ဦးစ တစ္ေခါက္တုန္းက ကိုရင့္ဒကာႀကီးက-
“ကိုရင္ ဆြမ္းခံအိမ္ ဘယ္ႏွစ္အိမ္ရွိလဲ၊ ဆြမ္းခံရတာ အဆင္ေျပလား” “မႏၱေလးက စ ဒ ဘ ဝ ႏွင့္ ညီမွ ဒကာႀကီးရ”
“စဒဘဝဆိုတာ ဘာတုန္း ကိုရင္ရဲ႕” “စဒဘဝဆိုတာ စ ေစာေစာထၿပီး၊ ဒ ဒုန္းေျပးကာ ဘ ဘံုေလာင္းတိုးႏိုင္မွ ဝ ဝ၀လင္လင္ စားရမည္တဲ့”
ကိုရင့္အေျဖေၾကာင့္ ရယ္လိုက္ၾကရတာေလ။ ဪ ေၾသာ္ ... အဲဒီတုန္းကေတာ့ အခုလို လူထြက္လိမ့္ မည္ဟု ေယာင္လို႔ပင္ မထင္မိခဲ့၊ ခုေတာ့...
ပထမႀကီးေအာင္သည့္ႏွစ္မွာေတာ့ ရြာကို ျပန္ၾကြလာသည္။ ဒါေတာင္ ပၪၥင္းတက္ရန္ အသက္ျပည့္ ေနေသာ ေၾကာင့္သာ။ သို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့...။
ပထမငယ္၊ ပထမလတ္၊ ပထမႀကီးတန္းေတြကို ႏွစ္ခ်င္းဆက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေလေသာ ကိုရင္ျဖစ္ေလေတာ့ ရဟန္းဒကာခံလိုသူေတြ ေပါသည္။ ဟို... ဝါးခယ္မ ေအာက္ျပည္ ေအာက္ရြာက ဒကာေတြက ဒကာလုပ္ခ်င္၍ ရဟန္းေလာင္း ေတာင္းသည့္တဲ့။ မေပးႏိုင္ေပါင္ေတာ္။ မေပးႏိုင္ေပါင္။ သတင္းၾကားကတည္းက ကိုယ္ပိုင္ ပၪၥင္းတက္ေပးႏိုင္ဖို႔ ခဲရသည္။
ပၪၥင္းေလာင္းဆိုတာ ပဋိသေႏၶေနတဲ့ လရယ္၊ ဝါ ထပ္တဲ့ လေတြရယ္ ေပါင္းယူရင္ ဆယ့္ကိုးႏွစ္ျပည့္တာနဲ႔ရဟန္းတတ္လို႔ ရၿပီဟု ကိုရင့္ ဆရာေတာ္က မိန္႔ေတာ့ ဝမ္းသာ လိုက္ရတာေလ။ ကဆုန္ဆို ကိုရင္က ဆယ့္ကိုးႏွစ္ျပည့္ၿပီပဲ။
ထိုႏွစ္မွာပင္ ကိုရင္ကို ရြာသို႔ ပင့္ကာ ရဟန္းခံပြဲ က်င္းပျဖစ္သည္။ ရဟန္းခံပြဲကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ သိမ္ဝင္တာပင္ ကုန္းသိမ္မဟုတ္၊ ဧရာဝတီျမစ္ထဲမွာ ေရသိမ္ သမုတ္ကာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ကို က်င္းပေပးခဲ့သည္။ ဒီေက်းဇူးေတြကို ဆင္ျခင္ၿပီး ငဲ့ညႇာတန္ေကာင္းပါရဲ႕။ ငဲ့ညႇာ ပါဦးဘုရား...။
အဲသည္တုန္းက သိမ္ဆင္းေလာင္းလွဴသြားတဲ့ လူေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား၊ သိမ္ဆင္းရာ ျမစ္ဆိပ္မွသည္ ဝါးသံုးေလး႐ိုက္ခန္႔ ေဝးရာ ေက်ာင္းဝရဝဏ္ဝအထိ သိမ္ကဆင္း ႏို႔ဖိုးဆပ္ တရားဦးေဟာေတာ့ ဝမ္းသာလိုက္ရသည့္ ျဖစ္ျခင္း။ မ်က္ရည္မ်ားပင္ လည္လို႔။ သူ႕ဒကာႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ျပံဳးျပံဳးျပံဳးျပံဳးႏွင့္။
သာသနာ့ အေမြခံေတြ ျဖစ္ပဟဲ့... သာသနာ့ ဒါယကာေတြ ျဖစ္ပဟဲ့... ဟု ၾကည္ႏူးအားရႀကီး အားရကာ အပယ္တံခါးပိတ္၍ နိဗၺာန္တံကား ဖြင့္ႏိုင္ေတာ့မည္ဟု သတ္မွတ္မိခဲ့သမွ် အင္း... ခုေတာ့...။
မထြက္ပါနဲ႔ ေမာင္ပၪၥင္းရယ္ မထြက္ပါနဲ႔။ တပည့္ ေတာ္မကို ငဲ့ပါဦး ဘုရားဟု ဖမိုး နဖူးခ် ေတာင္းပန္ရမည္။ အေမကို ခ်စ္တဲ့သားပဲ၊ ငဲ့ညႇာမည္ထင္သည္။ အဲ ... မရလွ်င္ေတာ့ ...။
အင္း... သူ႕တကာႀကီးသာ ရွိရင္ သူလည္း ခုလိုပဲ စိတ္ေကာင္းႏိုင္ရွာမွာ မဟုတ္ဘုူး။ သူ ေစာေစာ ကြယ္လြန္သြားတာ ေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာရမလိုပင္၊ တျမန္ႏွစ္ကပင္ သူ႕သား ေမာင္ပၪၥင္းရဲ႕ လက္ေပၚမွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရွာၿပီ။ ဘဝကူး ေကာင္းမွာပါ။ ရဟန္း ခမည္းေတာ္ႀကီး အျဖစ္ႏွင့္ အနိစၥ ေရာက္ခဲ့ရတာပဲေလ။ ဘေတာ္ပ်ံေပါ့။ ငါ့ အလွည့္က်ရင္သာ...။
ေမာင္ပၪၥင္း၏ ရြတ္သံ၊ ဖတ္သံေလးႏွင့္ ဘဝကူး ဖို႔ရာ မေသခ်ာေတာ့ၿပီ။ အေမလည္း အသက္ႀကီးပါၿပီ။ ဒီဘုရား အေရေတာ္ႏွင့္ အ႐ိုးမထုတ္ႏိုင္ေတာင္ အေမ့ တစ္သက္ေတာ့ မထြက္ပါနဲ႔ဦးလို႔ ေနာက္ဆံုး ေျပာၾကည့္ရ မည္။ ေနပါဦး ထြက္မယ္ဆိုတာကေတာ့ က်ိန္းေသလို႔လား ငါ့ႏွယ္... ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သကၤန္းခ်ည္ခဲ့တာ ပုဆိုးေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ဝတ္တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ လူထြက္လို႔ ဘာသြားလုပ္စားမွာလဲ။ အစစအရာရာ က်ပ္တည္းတဲ့ ကာလႀကီးမွာ နတ္ျပည္ကေန ငရဲကို ခုန္ဆင္းသလို ျဖစ္ေတာ့မေပါ့။
အို... ဒါေတြ သူစဥ္းစားမိမွာပါ။ စာတတ္ ေပတတ္ ပုဂၢိဳလ္ပဲ၊ သြားေျပာေနတာကမွ မိေက်ာင္းမင္း ေရခင္းျပ ဘုန္းႀကီးစာခ် ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ဒါေတြ တကယ္ စဥ္းစားမိ လို႔ကေတာ့ ထြက္ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။ ဟာ ... မစဥ္းစားမိလို႔ ထြက္လည္း ထြက္ထြက္ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ သင္း ထိုက္ႏွင့္ သင္းကံေပါ့။ ကုသိုလ္ရဖို႔ကေတာ့ သူမရွိလဲ တျခားကိုယ္ေတာ္ေတြ ကိုးကြယ္ယံုေပါ့။
စိတ္သည္ က႐ုဏာ ေဒါေသာတလွည့္ မုဒိတာ ေသာကတလွည့္ႏွင့္ ရွိသည္။ အလုပ္ဝတၲရားတို႔ျဖင့္ တည္းေႏွာင္ထားပါလ်က္က...
ထြက္မွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ “ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႔ေဘာင္” တဲ့ ေမာင္ပၪၥင္း ခဏခဏ ေျပာေနတာပဲ။ ဒီဒုကၡေတြ သူသိပါတယ္။ အဲ ဒုကၡကို သုခထင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ သူမ်ား ေတြ႕ရင္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဟုတ္တယ္။ ၿမိဳ႕သူ တစ္ေယာက္ႏွင့္မ်ား နီးစပ္ေနေရာ့လား။ ၿမိဳ႕သူဆိုတာ ေတာက သူငယ္မေလးေတြထက္ေတာ့ အစစအရာရာ သာတာကလား၊ ေနာက္ၿပီး ဆတ္ေကာ့လတ္ေကာ့ႏွင့္ ရဲတင္း လိုက္တာကလား။ အဲဒီလို သူငယ္မႏွင့္မ်ား ၿငိစြန္းေနရင္ဟယ္... ဟုတ္မယ္မထင္ဘူး။ ဘုရား သိၾကားမလို႔ မဟုတ္ ပါေစနဲ႔ေတာ္ မဟုတ္ပါေစနဲ႔။
ဟုတ္ခ်င္ ဟုတ္ေနမွာ ဟုတ္ေနရင္ေတာ့ ထန္း လည္ဆစ္က်ိဳးတဲ့... အို ငါ့သားႀကီး ဒီေလာက္ မမိုက္ပါဘူး။ မမိုက္ဘူး... မမိုက္ဘူး။
အင္း... ၿမိဳ႕လႊတ္လိုက္တဲ့ အေကာင္ကလည္း ၾကာလိုက္တာ၊ ဒီေန႔ေရာက္ရက္ပဲ၊ တစ္ညပဲ အိပ္၊ ေမာင္ပၪၥင္းနဲ႔ ေတြ႕ျပဳၿပီး ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည့္ခဲ့ဆိုတာ...။
တကတည္းေတာ္ စူဠလိပ္ ေရထဲလႊတ္သလို ျဖစ္ေနၿပီ။ မြန္းတိမ္းစမွာပင္ ျမစ္ဆိပ္ဆီမွ ျပည္ကူးတို႔ သေဘၤာ၏ ဥဩဆြဲသံကို ၾကားရၿပီ။ ထလိုက္ ထိုင္လိုက္။ ျမစ္ဆီေမွ်ာ္လိုက္ ေငးလိုက္ႏွင့္ စိတ္ေစာလွသည္။ မၾကာပါ။
“ေဟာ... အေမ ဟိုမွာ အေမ့သား ငေက်ာ္ ျပန္ လာၿပီ”
သားႀကီး သတင္းေပးသံ မဆံုးမီ - “အေမေရ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လာၿပီ၊ အေမ့သား ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့ပါ့ဗ်ာ၊ ဒီႏွစ္ စာေမးပြဲၿပီးရင္ ခ်င္းျပည္နယ္ သာသနာျပဳၾကြရမွာတဲ့။ မၾကြခင္ အေမ့ဆီ လာခဲ့ဦးမယ္တဲ့။ ေဟာဒီမွာ အေမ့ဖို႔ လူပ်ံေတာ္ပတၲျမား ေသြးေဆးနဲ႔စာ...” ေဆးဘူးေတြကို မကိုင္မိ၊ စာဆီသို႔ လက္လွမ္းမိသည္။ စာရြက္ေခါက္ကေလးေတြကို ထုတ္ေျဖလိုက္ေတာ့...။
အသက္ႀကီးလာလို႔နဲ႔ တူပါရဲ႕။ လက္ေတြက တုန္ခ်င္ေနၿပီ။ စာရြက္ေလးေတြကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႔...။
ကံထြန္းသစ္-
[ သင့္ဘဝ။ ။ ေအာက္တိုဘာ၊ ၁၉၉၇ ]
(သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဘယ္ကရလာလဲေတာ႔မသိဘူး စက္ထဲမွာ ေကာ္ပီကူးထားတာေတြ႔တာနဲ႔ ဖတ္ၾကည္႔လုိတ္ေတာ႔ ရင္ထဲကို နင္႔ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္ ဒါေၾကာင္႔ က်ေနာ္လည္း ထုံးစံအတုိင္း ေကာ္ပီ ကူးတင္လုိတ္တာပါဗ်ာ။)
